იყო და არა იყო რა, იყო ერთი პატარა სპლიყვი, სახელად ელებუტი.
ჯოგში ყველაზე პატარა იყო — და ყველაზე ცნობისმოყვარე.
ელებუტი ყველას უყვარდა: დედიკოს, მამიკოს, ბებიას, ბაბუას, დეიდებსა და ბიძებს.
ამიტომ ელებუტი ერთ რამეში დარწმუნებული იყო:
ყველაფერი შესაძლებელია!
ელებუტს ყველაზე მეტად სირბილი უყვარდა: გარბოდა ბალახზე, გარბოდა ბილიკზე, გარბოდა ტყეში.
გუბე რომ დაინახა — ტყაპ!
ტალახი რომ ნახა — კოტრიალი!
ფეხები მიწას გრძნობდა, თითები კი თბილ ტალახში ცელქობდა. ეს ხომ ნამდვილი ბედნიერებაა!
მაგრამ ერთ საღამოს ელებუტი სახლში თავიდან ფეხებამდე ტალახიანი და დაღლილი დაბრუნდა.
— შენი პატარა ფეხები უნდა დავიცვათ, — ნაზად უთხრა დედიკომ.
— სპეციალურ ბოტებს მოგიტანთ, — დაამატა მამიკომ.
— ბოტები? — გაუკვირდა ელებუტს. — მე ხომ ფეხშიშველა სირბილი მიყვარს!
— ეს ბოტები სხვანაირია, — გაეღიმა დედიკოს. — იმდენად მსუბუქია, რომ მიწას ისევ იგრძნობ, თითები კი თავისუფალი დაგრჩება.
ელებუტმა ერთი ფეხი ჩადგა. მერე მეორეც. წინ ნაბიჯი გადადგა, უკან გაიქცა და —
ფაფაფაფა!
ირბინა, იხტუნა, გუბეში შეხტა, ტალახში გადაგორდა.
ფეხებს რომ დახედა, თითები ისევ თავისუფლად მოძრაობდა, ფეხები კი დაცული და უვნებელი იყო.
— მე ხომ ისევ ფეხშიშველა ვარ! — გაიხარა ელებუტმა.
მას შემდეგ ელებუტი და მისი ბოტები ყველგან ერთად დადიან.
ისევ გარბის, ისევ გორავს, ისევ ხტუნაობს — და მთელ ჯოგს ახარებს.
ამიტომ, როცა პატარა სპილოს დაინახავთ, რომელიც ბედნიერად დარბის, გაიხსენეთ:
პატარა ფეხების დიდი თავგადასავლები!
აირჩიე ფეხსაცმელი